Zaburzenie odnoszenia węchowego
Zaburzenie charakteryzuje się utrzymującym się przekonaniem o nieprzyjemnym zapachu własnego ciała, niepotwierdzanym przez innych. Wywołuje to powtarzalne zachowania: sprawdzanie zapachu, nadmierne używanie dezodorantów i perfum, pytanie innych o zapach oraz unikanie kontaktów. Reakcje otoczenia są interpretowane jako potwierdzenie zapachu. Stan ten wyraźnie ogranicza aktywność społeczną i może prowadzić do izolacji.
Objawy
- Obawa przed nieprzyjemnym zapachem własnym – przekonanie mimo braku potwierdzenia (także: przekonanie o nieprzyjemnym zapachu ciała, urojenie zapachu ciała, przekonanie o brzydkim zapachu, obsesja zapachu, lęk o zapach ciała)
- Częste sprawdzanie własnego zapachu (także: częste sprawdzanie zapachu, kontrolowanie zapachu, obsesyjne sprawdzanie zapachu, częste wąchanie, sprawdzanie zapachu ciała)
- Nadmierne używanie dezodorantów, perfum lub środków higienicznych (także: nadmierne używanie perfum lub środków higieny, nadmierne stosowanie perfum, obsesyjne używanie dezodorantu, nadmierna higiena, częste stosowanie kosmetyków)
- Szukanie zapewnień u innych, że zapach nie jest wyczuwalny (także: pytanie innych o zapach, pytanie czy pachnie, szukanie potwierdzenia zapachu, sprawdzanie opinii o zapachu, pytanie innych o zapach ciała)
- Unikanie kontaktów społecznych z obawy przed zapachem (także: unikanie kontaktów społecznych, izolacja społeczna, wycofanie społeczne, unikanie relacji, unikanie ludzi)
- Interpretowanie zachowań innych jako potwierdzenia nieprzyjemnego zapachu (także: interpretowanie reakcji innych jako dowodu zapachu, nadinterpretacja reakcji innych, błędna interpretacja zachowań, interpretowanie reakcji jako zapachu, urojeniowa interpretacja reakcji)
Kryteria diagnostyczne ICD-11
- przekonanie o wydzielaniu nieprzyjemnego zapachu
- powtarzające się sprawdzanie zapachu
- unikanie sytuacji społecznych
- istotne cierpienie lub pogorszenie funkcjonowania
Jak rozpoznać
W ujęciu ICD-11 do rozpoznania jednostki Zaburzenie odnoszenia węchowego brane są pod uwagę następujące objawy osiowe:
- przekonanie o nieprzyjemnym zapachu ciała
Diagnostyka różnicowa
Przy rozpoznawaniu jednostki Zaburzenie odnoszenia węchowego w diagnostyce różnicowej należy wziąć pod uwagę następujące zaburzenia ICD-11:
Synonimy i terminy pokrewne
przekonanie o nieprzyjemnym zapachu ciała, urojenie zapachu ciała, przekonanie o brzydkim zapachu, obsesja zapachu, lęk o zapach ciała, poczucie że śmierdzi, przekonanie o nieprzyjemnym odorze, myśli że brzydko pachnie, boi się że śmierdzi, czuje że ma zły zapach, ma obsesję zapachu, uważa że inni czują zapach, boi się zapachu ciała, częste sprawdzanie zapachu, kontrolowanie zapachu, obsesyjne sprawdzanie zapachu, częste wąchanie, sprawdzanie zapachu ciała, kompulsyjne sprawdzanie zapachu, analizowanie zapachu, ciągle sprawdza czy pachnie, wącha ubrania, sprawdza zapach ciała, kontroluje czy nie śmierdzi, ciągle wącha siebie, sprawdza zapach, nadmierne używanie perfum lub środków higieny, nadmierne stosowanie perfum, obsesyjne używanie dezodorantu, nadmierna higiena
Najczęściej zadawane pytania
Jakie są objawy: Zaburzenie odnoszenia węchowego?
Objawy związane z jednostką Zaburzenie odnoszenia węchowego (ICD-11 6B22) obejmują: Obawa przed nieprzyjemnym zapachem własnym – przekonanie mimo braku potwierdzenia, Częste sprawdzanie własnego zapachu, Nadmierne używanie dezodorantów, perfum lub środków higienicznych, Szukanie zapewnień u innych, że zapach nie jest wyczuwalny, Unikanie kontaktów społecznych z obawy przed zapachem, Interpretowanie zachowań innych jako potwierdzenia nieprzyjemnego zapachu.
Jak rozpoznaje się Zaburzenie odnoszenia węchowego według ICD-11?
Zgodnie z ICD-11 kryteria diagnostyczne jednostki Zaburzenie odnoszenia węchowego (6B22) obejmują: przekonanie o wydzielaniu nieprzyjemnego zapachu; powtarzające się sprawdzanie zapachu; unikanie sytuacji społecznych; istotne cierpienie lub pogorszenie funkcjonowania.
Z jakimi zaburzeniami różnicuje się Zaburzenie odnoszenia węchowego?
Diagnostyka różnicowa jednostki Zaburzenie odnoszenia węchowego (6B22) obejmuje: Zaburzenie dysmorficzne ciała (6B21), Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (6B20).
Źródło WHO ICD-11
Zobacz ten wpis w oficjalnej przeglądarce WHO ICD-11: 6B22 – WHO ICD-11
Otwórz w interaktywnej przeglądarce →