Zaburzenia spowodowane używaniem narkotyków dysocjacyjnych, w tym ketaminy i fencyklidyny [PCP]

Zaburzenia spowodowane używaniem narkotyków dysocjacyjnych, w tym ketaminy i fencyklidyny [PCP], zostały opisane zgodnie ze wzorcem i konsekwencjami używania narkotyków dysocjacyjnych. Narkotyki dysocjacyjne obejmują ketaminę i fencyklidynę (PCP) oraz ich (stosunkowo rzadkie) analogi chemiczne. Ketamina jest dożylnym środkiem znieczulającym szeroko stosowanym w krajach o niskim i średnim dochodzie, zwłaszcza w Afryce, oraz w stanach nagłych. Ketamina jest również ewaluowana w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych (np. zaburzeń depresyjnych opornych na leczenie). Poza medycyną jest również szeroko rozpowszechniona w wielu krajach jako narkotyk przyjmowany drogą doustną, donosową lub w iniekcjach. Wywołuje uczucie euforii, a pojawiające się w zależności od dawki omamy i dysocjacja są uznawane za nieprzyjemne skutki uboczne. Rozpowszechnienie fencyklidyny na świecie jest bardziej ograniczone, ma ona również działanie euforyzujące i dysocjacyjne. Jej użycie może skutkować dziwacznymi zachowaniami nietypowymi dla osoby, w tym samouszkodzeniem. Opisano uzależnienie od narkotyków dysocjacyjnych, ale większość ekspertów nie stwierdza występowania zespołu odstawiennego. Rozpoznano kilka zaburzeń psychicznych wywołanych narkotykami dysocjacyjnymi.

Źródło WHO ICD-11

Zobacz ten wpis w oficjalnej przeglądarce WHO ICD-11: 6C4D – WHO ICD-11